شعبان آغاز شد تا آغازگر ولادتهایی باشد که هر کدام مطلع عشقی برای اهل زمین و مایه مباهاتی برای مسلمین باشد.
شعبان آغاز شد تا آغازگر ولادتهایی باشد که هر کدام مطلع عشقی برای اهل زمین و مایه مباهاتی برای مسلمین باشد.
در عظمت شعبان همین بس که سومین روزش گره خورده با نام اباعبداللهالحسین(ع) است؛ همان کسی که با ولادتش، ایثار و شهادت هویت گرفت و عاشورا در تقویم زمین به اعتبار رسید.
هلهله و سرور ملائک و افلاکیان نشان از ولادتی بزرگ و واقعهای عظیم دارد چرا که در این روز کسی متولد شد که سرنوشت آئین محمدی و ولایت علوی به مجاهدت، ایثار، قیام و فداکاری بیمانند او گره خورده است.
و چه زیبا فرمود پیامبر(ص)؛ که :«مقام حسین بن علی(ع) در آسمان بالاتر از مقام او در زمین است.»
از چنین مقام و منزلتی است که در این ساعات زمین و زمان به تماشا ایستاده و شعف جهان را فرا گرفته تا عرشیان چنین مولودی را به خانه علی مرتضی(ع) هدیه کنند و در زیارت ماه رویش به صف شوند.
آری علی(ع) بار دیگر طعم ناب پدر شدن را با حضور حسین(ع) خواهد چشید و مولودی را در آغوش خواهد گرفت که به معنای تمام کلمه، مظهر عزت و شرف و شرافت برای اسلام است.
مولودی که با حضور سراسر رحتمش، کشتیبان«سفینةالنجاه» اهل زمین خواهد شد تا آرامش را به دلهای بیقرار عاشق هدیه کند.
از همین روست که پیغمبر اکرم(ص) فرمودند :«به درستی که حسین بن علی(ع) چراغ هدایت و کشتی نجات است.»
او خلاصه فاطمه(س) و علی(ع) است که با تولد او، گلویش، بوسهگاه پیامبر(ص)، میشود و خانه محقر امیرالمومنین(ع)، در آفتاب جمالش، به مرکزیّت عالم، تبدیل خواهد شد .
پروردگارا
در این شب با عظمت و در سالروز میلاد چنین مولود بابرکتی دعای زیبای حسین(ع) را در حق ما نیز مستجاب گردان آن زمان که دعا کرد:«خداوندا مرا به وسیله احسان دچار فریفتگی مگردان و با گرفتاری ادبم مکن.
میلاد سراسر رحمت اباعبداللهالحسین(ع) تهنیت باد.
نظر شما :